(2025) (Data obrony: 2026-05-28) Kurpanik, Roksana Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
Przedmiotem rozprawy doktorskiej było opracowanie biomimetycznego włóknistego podłoża, które dzięki precyzyjnie zaprojektowanej architekturze oraz zdolności aktywnej odpowiedzi na zmiany mikrośrodowiska rogówki wspiera procesy jej regeneracji. Podłoża wytwarzano z zastosowaniem trzech metod elektroprzędzenia: klasycznego, emulsyjnego oraz współosiowego, umożliwiających kontrolę architektury oraz dystrybucji składników funkcjonalnych w obrębie włókien. Funkcjonalność biologiczną zwiększono poprzez powierzchniową i objętościową inkorporację czynników biologicznych, takich jak krótkie peptydy, białka oraz fotoaktywne kwantowe kropki węglowe. Podłoża poddano kompleksowej charakterystyce strukturalnej, mechanicznej, optycznej, mikrobiologicznej i biologicznej, ze szczególnym uwzględnieniem interakcji z komórkami rogówki. Wykazano, że architektura włóknista istotnie determinuje właściwości biologiczne, optyczne i mechaniczne podłoży. Najwyższą żywotność komórek obserwowano na włóknach typu beads-on-string, natomiast włókniny o równoległej orientacji charakteryzowały się wyższą transparentnością oraz korzystnym kompromisem pomiędzy elastycznością a wytrzymałością mechaniczną. Inkorporacja białek metodą elektroprzędzenia emulsyjnego poprawiała odpowiedź komórkową, przy czym rodzaj surfaktantu wpływał na kinetykę ich uwalniania. Elektroprzędzenie współosiowe oraz funkcjonalizacja włókien peptydarni i kwantowymi kropkami węglowymi zwiększały ochronną funkcjonalność podłoży, obejmującą odporność na promieniowanie UV i ograniczenie kolonizacji bakteryjnej. Wyniki potwierdzają możliwość projektowania wielofunkcyjnych biomimetycznych podłoży dla inżynierii tkankowej rogówki.
(2026) (Data obrony: 2026-05-29) Kret-Bułat, Paulina Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
Rozprawa dotyczy zastosowania obrazowania za pomocą spektrometrii mas (MSI) do analizy wybranych związków biologicznie istotnych, takich jak glukoza, cholesterol, lipidy oraz peptydy powstające w wyniku trawienia tryptycznego. Celem badań była optymalizacja metod przygotowania próbek oraz warunków pomiarowych, a także wykorzystanie techniki MSI do analizy zmian molekularnych w różnych modelach biologicznych. Praca składa się z szeregu analiz różnych molekuł, opisując problematykę eksperymentów, przebieg oraz poszczególne dyskusje. We wprowadzeniu przedstawiono podstawy spektrometrii mas w obrazowaniu typu MALDI TOF oraz charakterystykę jej zastosowań w badaniach biomolekulamych. Część eksperymentalna obejmuje analizy glukozy i innych heksoz, cholesterolu oraz lipidów, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu procedur przygotowania próbek na jakość i powtarzalność uzyskiwanych wyników. Stosując zoptymalizowaną metodę przeprowadzono również badania lipidomiczne nerek po podaniu morfiny, pozwalające na identyfikację zmian molekularnych zachodzących w tkance. Istotnym elementem pracy są analizy pojedynczych komórek, kocich oocytów, w których oceniano zależność pomiędzy zróżnicowaniem zabarwienia cytoplazmy, a profilem lipidowym komórek. Wykazano istnienie różnic w lipidomie oocytów typu „dark” i „hetero”, co wskazuje na potencjalne znaczenie tych obserwacji w badaniach biologii rozrodu. Przeprowadzono również badania optymalizacyjne dotyczące warunków wilgotności podczas trawienia tryptycznego - eksperymenty wykazały, że najlepsze warunki wilgotności podczas trawienia utrzymywały się przy wykorzystaniu roztworu KNO3. Analiza umożliwiła poprawę efektywności procesu i jakości uzyskiwanych widm. Uzyskane wyniki potwierdzają wysoką użyteczność technik spektrometrii mas i MSI w analizach biomolekulamych oraz podkreślają kluczową rolę odpowiedniego przygotowania próbek i kontroli warunków eksperymentalnych. Praca wnosi istotny wkład w rozwój metod analitycznych stosowanych w badaniach biologicznych i biomedycznych.
(2025) (Data obrony: 2026-05-28) Gogoc, Szymon Rafał Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki
Rozprawa doktorska poświęcona została analizie właściwości termoelektrycznych poli(3-heksylotiofenu) (P3HT) oraz jego pochodnych domieszkowanych wybranymi kwasami sulfonowymi (DBSA. EBSA, H2SO4) oraz ich solami. Celem pracy było określenie, w jaki sposób moc i struktura domieszek wpływają na transport ładunku, energetykę układu oraz morfologię materiału, a następnie ujęcie tych zależności w spójnym modelu teoretycznym pozwalającym przewidywać optymalną zawartość domieszki prowadzącą do maksymalizacji współczynnika mocy PF. W oparciu o zmodyfikowany model Jonkera opisano zależności σ (w), S(w) oraz PF(w), wyznaczając efektywność domieszkowania ƞ (w) oraz frakcję obsadzonych miejsc c(w). Otrzymano maksymalne wartości współczynnika mocy: 3,05 μW m-1 K -2 dla P3HT:DBSA oraz 2,42 μW m-1 K -2 dla P3HT:EBSA, przy stosunkach masowych odpowiednio ok. w = 146 i w = 21,8. Zauważono jednak, że wartości te są trudne do osiągnięcia eksperymentalnie z powodu degradacji morfologicznej przy wysokich stężeniach domieszki. Porównanie różnych kwasów wykazało istotną rolę długości łańcucha bocznego - EBSA pozwala na wyższe przewodnictwo przy niższej degradacji morfologii, natomiast DBSA umożliwia mocniejsze domieszkowanie dzięki właściwościom typowym dla surfaktantów.
(2025) (Data obrony: 2026-05-29) Baran, Robert Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
W rozprawie opisano wpływ zwojów końcowych sprężyny śrubowej naciskowej na jej sztywność osiową i poprzeczną, wartość i kąt reakcji poprzecznej pochodzącej od osiowego ściskania, stabilność w warunkach pracy poprzecznej oraz na rozkład naprężeń i nacisków w sprężynie. Dokonano przeglądu literatury, określając główne problemy w projektowaniu i eksploatacji sprężyn. Opisano algorytm generowania wirtualnych modeli sprężyn naciskowych, umożliwiający kontrolę ich geometrii w tym zakresu przejściowego między zwojami biernymi a aktywnymi o stałym skoku. Przeprowadzono eksperymentalną i numeryczną analizę wpływu zwojów końcowych sprężyny na jej sztywność osiową oraz wartości i kierunki reakcji poprzecznych. Opracowano zależności opisujące te parametry. Wykazano istotny wpływ długość styku zwojów biernych na kąt reakcji oraz długości zakresu przejściowego zwojów na sztywność osiową i reakcję poprzeczną. Udowodniono, że geometria zwojów końcowych ma istotny wpływ na rozkłady sztywności poprzecznych. Zaproponowano nową zależność dla określania stabilności sprężyny w warunkach pracy poprzecznej. Wykazano, że zarówno długość styku jak i długość strefy przejściowej zwojów mają istotny wpływ na wartość naprężeń maksymalnych w sprężynie. W podsumowaniu omówiono wszystkie najważniejsze rezultaty pracy.
