Browsing by Subject "stilbene"

Now showing 1 - 3 of 3

Access status: Restricted ,
Mineralne nanoczujniki reagujące na promieniowanie UV na bazie fosforanu cyrkonu
(Data obrony: 2017-07-25) Łepko, Anna
Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
Fosforan cyrkonu (ZrP) jest krystalicznym, warstwowym związkiem nieorganicznym, który zdobył w ostatnich latach wielką popularność ze względu na szereg swoich właściwości. Może być zastosowany do tworzenia mineralno-organicznych fotoaktywnych nanomateriałów. Celem niniejszej pracy była synteza fosforanu cyrkonu, modyfikacja jego struktury, interkalacja związków fotoaktywnych do przestrzeni międzywarstwowych oraz sprawdzenie właściwości fotochemicznych otrzymanych materiałów. Wyniki badań uzyskane z dyfraktometrii rentgenowskiej (XRD) i spektroskopii absorpcyjnej w podczerwieni (FTIR) sugerują, że interkalacja zakończyła się sukcesem. W celu sprawdzenia fotochemicznych właściwości materiałów, próbki naświetlano promieniowaniem UV. Wyniki uzyskane z analizy XRD – spadek odległości międzywarstwowej w próbkach naświetlanych, związany jest z reakcją fotoizomeryzacji interkalowanych cząsteczek. Najbardziej obiecujące wyniki wykazują próbki modyfikowane aminą o długości łańcucha C12 i interkalowane amino-azobenzenem oraz azobenzenem.
Access status: Restricted ,
Mineralne nanomateriały fotoaktywne otrzymywane na bazie krystalicznego fosforanu cyrkonu
(Data obrony: 2016-12-09) Biskup, Izabela
Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
Krystaliczny fosforan cyrkonu ($ZrP$) o warstwowej strukturze może stanowić komponent do tworzenia fotoaktywnych mineralno-organicznych nanomateriałów. Celem niniejszej pracy była synteza fosforanu cyrkonu, modyfikacja jego struktury, interkalacja związków fotoaktywnych do przestrzeni międzywarstwowych oraz sprawdzenie właściwości fotochemicznych otrzymanych materiałów. Otrzymano krystaliczny fosforan cyrkonu metodą refluksową z zastosowaniem 9-molowego roztworu kwasu $H_{3}PO_{4}$, a następnie zmodyfikowano strukturę warstwową minerału poprzez interkalację heksyloaminy ($C_{6}$), dodecyloaminy ($C_{12}$), chlorku benzylodimetyloheksadecyloamoniowego (BDMHDA), Jeffaminy: D-230 (D230), D-400 (D400) i M-600 (M600). Przeprowadzono interkalację azobenzenu (Azo) i stilbenu (Stil) do struktury wybranych materiałów. Wyniki badań proszkowej dyfraktometrii rentgenowskiej (XRD) i spektroskopii w podczerwieni (FTIR) sugerowały, że w niektórych próbkach doszło do interkalacji związków fotoaktywnych. Fotochemiczne właściwości materiałów zbadano poprzez naświetlanie ich promieniowaniem UV. Analiza XRD wykazała wzrost odległości międzywarstwowej o około 0,3-1,1 Å w naświetlanych próbkach: $ZrP-C_{12(Me)}-Azo$, $ZrP-BDMHDA_{aq(0,5M)}-Azo$, $ZrP-M600-Azo$ i $ZrP-C_{6(Me)}-Stil_{130°}$. Obserwowana zmiana tej wartości jest wynikiem reakcji fotoizomeryzacji interkalowanych cząsteczek azobenzenu i stilbenu.
Access status: Restricted ,
Syntetyczne nanorurki kaolinitowe - modyfikacja i właściwości fotochemiczne
(Data obrony: 2016-07-19) Kałkowski, Andrzej
Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska
Syntetyczne nanorurki kaolinitowe ze względu na warstwową budowę ścianek pozwalają na wprowadzenie w przestrzenie międzypakietowe związków chemicznych o różnorodnych właściwościach. Celem poniższej pracy było: wytworzenie nanorurek kaolinitowych z naturalnego kaolinitu (I), modyfikacja chemiczna nanorurek mająca na celu umożliwienie interkalacji związków fotoaktywnych (II), interkalacja związków fotoaktywnych (III) i zbadanie właściwości fotoaktywnych otrzymanych hybrydowych nanomateriałów (IV). Procedura wytworzenia nanorurek objęła interkalację kaolinitu sulfotlenkiem dimetylowym (DMSO), grafting metanolem, interkalację heksyloaminy i jej deinterkalację za pomocą toluenu. Modyfikacja umożliwiająca interkalację związków fotoaktywnych polegała na interkalacji bromku heksadecylotrimetyloamoniowego (HDTMA), chlorku benzylodimetyloheksadecyloamoniowego (BHDTMA) i dodecyloaminy. Interkalacja azobenzenu i stilbenu powiodła się dla materiału modyfikowanego HDTMA i BHDTMA. Do badań wykorzystano dyfraktometrię rentgenowską (XRD), spektroskopię absorpcyjną w podczerwieni (FTIR), analizę elementraną (CHN) i transmisyjną mikroskopię elektronową (TEM). Uzyskane wyniki pozwalają stwierdzić, że część z otrzymanych materiałów posiada właściwości fotoaktywne.