Mineralizacja uranowa w osłonie masywu karkonoskiego

Abstract

Na obszarze bloku karkonoskiego występuje wiele miejsc, w których zaobserwować można mineralizację uranową. Związane jest to ściśle ze skomplikowaną i charakterystyczną budową geologiczną masywu. Minerały uranu tworzyły się równocześnie z powstawaniem masywu i podzielić je można na pierwotne i wtórne. W masywie karkonoskim dominujące znaczenie mają złoża pochodzenia hydrotermalnego. Okruszcowanie wiąże się ściśle z warunkami tektoniczno-litologicznymi. Złoża uranu można podzielić na otwarte i zamknięte. Obecnie uważa się, że wszystkie otwarte złoża na terenie masywu karkonoskiego są znane, ponieważ łatwiej je znaleźć ze względu na ich manifestowanie się na powierzchni. Inaczej jest ze złożami zakrytymi. Przesłanek o ich występowaniu nie można zaobserwować na powierzchni, tak jak w złożach otwartych. Istnieje również prawdopodobieństwo występowania „ślepych” złóż uranu na terenie bloku karkonoskiego jednak należy pamiętać, że w celu ich odkrycia potrzebne są kosztowne i pracochłonne badania obejmujące prace kartograficzne, geochemiczne oraz geofizyczne. Wydobycie uranu miało tu miejsce w latach 1948 – 1972. Do roku 1957 poszukiwaniami i wydobyciem zajmowali się głównie geolodzy radzieccy. Dopiero gdy okazało się, że polskie złoża w skali globalnej nie są duże, zaczęli się powoli wycofywać. Obecnie na terenie bloku karkonoskiego nie występują znane złoża posiadające znaczne nagromadzenia mineralizacji uranowej. Wszystkie opłacalne w eksploatacji złoża wyczerpały się. Nadzieją pozostają złoża „zakryte” i „ślepe” jednak ich poszukiwania są kosztowne, pracochłonne i czasochłonne oraz w celu ich znalezienia potrzeba trochę szczęścia.