Model strukturalny i warunki geologiczne występowania złoża gazu ziemnego Uników

Abstract

Celem pracy było opracowanie cyfrowego modelu strukturalnego złoża gazu ziemnego Uników oraz charakterystyka warunków geologicznych jego występowania, na podstawie danych pochodzących z 5 otworów wiertniczych, mapy strukturalnej, 2 przekrojów geologicznych, oraz z przeprowadzonych analiz geologicznych. Złoże gazu ziemnego Uników administracyjnie znajduje się w województwie łódzkim, natomiast geologicznie na monoklinie przedsudeckiej, przy granicy z synklinorium łódzkim. Jest to niewielkie masywowe złoże gazu i kondensatu o charakterze zbiornika zamkniętego. Skały zbiornikowe tworzą cechsztyńskie osady dolomitu głównego Ca2, które cechują się przepuszczalnością na poziomie 25 mD oraz porowatością 6.0 %. W programie Petrel opracowano model powierzchni dolomitu głównego w obrębie złoża Uników. Powierzchnia konturu gazowego złoża wyniosła 1.51 km2, natomiast konturu węglowodorowego 1.74 km2. Węglowodory zakumulowane zostały w podniesieniu strukturalnym. Model wyraźnie przedstawia również dwie strefy uskokowe zorientowane prostopadle do siebie, ograniczające w ten sposób rozmiar strefy złożowej.

The aim of the project was to create a digital model of the Uników gas field and describe its geological conditions of occurrence, based on data from 5 wells, a structural map, two geological cross-sections, and geological analyzes. The Uników gas field is located in the Łódź voivodship, geologically on the pre-Sudetian monocline, near the border with the Łódź synclinorium. It is a small massive closed container type of reservoir of gas and condensate. The reservoir rocks are Zechstein main Ca2 dolomite deposits, which are characterized by a permeability of 25 mD and a porosity of 6.0%. Based on the above-mentioned data, a model of the Main Dolomite surface within the Uników deposit was generated in Petrel program. The surface of the gas bed contour was 1.51 km2, while the hydrocarbon outline 1.74 km 2. Hydrocarbons were accumulated in the structural elevation. The model also clearly showed two fault zones oriented perpendicular to each other, thus limiting the size of the deposit zone.