Kształtowanie stanów nieustalonych przenośników wibracyjnych

Abstract

W pracy wykazano, że możliwe jest pokonanie utyku okołorezonansowego przenośnika wibracyjnego silnikiem małej mocy oraz przedstawiono dwie metody realizacji tego zadania. Ponadto przedstawiono sposób oszacowania minimalnego momentu napędowego silnika, który umożliwia przeprowadzenie rozruchu maszyny wibracyjnej bez utyku okołorezonansowego oraz dla tego przypadku wyznaczono wartość maksymalnej amplitudy drgań. Opracowano model przenośnika wibracyjnego z nadawą w postaci przemieszających się wzajemnie warstw, który umożliwia wyznaczenie ilości mocy niezbędnej do realizacji cyklu technologicznego zarówno w stanach ustalonych jak i przejściowych przenośnika.