Sushi-kot – urocze hybrydy zwierzęco-spożywcze w grach mobilnych

Abstract

Artykuł analizuje funkcjonowanie uroczych hybryd zwierzęco-spożywczych jako specyficznej formy przedstawień zwierząt w grach mobilnych. Wskazuje, że łączenie motywów silnie aktywizujących układ nagrody – zwierzęcości, jedzenia i estetyki uroku – sprzyja popularności tych tytułów oraz wpisuje się w szerszy wizualny język konsumpcji, charakterystyczny dla kultury cyfrowej. Hybrydy te nie są jedynie dekoracyjnym zabiegiem stylistycznym, lecz elementem strategii projektowej opartej na kumulacji „bezpiecznych” i przyjemnych bodźców, mającej silnie wpływać na odbiorców. W efekcie zwierzęcość ulega instrumentalizacji i redukcji do atrakcyjnego znaku, maskując problem przemocy strukturalnej pod warstwą wizualnej przyjemności. Artykuł sytuuję na styku groznawstwa i krytycznych studiów nad zwierzętami, poddając analizie estetyczne i etyczne konsekwencje omawianych przedstawień. Klasyczna koncepcja „kinderschema’ (Lorenz, 1943) okazuje się niewystarczająca do opisu złożoności tych form wizualnych. Bardziej adekwatną kategorią interpretacyjną staje się pojęcie cudacznego uroku (<i>whimsical cuteness</i>; Nenkov & Scott, 2014).

This article analyzes the functioning of cute animal-food hybrids as a specific form of animal representation in mobile games. It demonstrates that combining motifs that strongly activate the reward system – animalism, food, and the aesthetics of cuteness – promotes the popularity of these titles and fits into the broader visual language of consumption characteristic of digital culture. These hybrids are not merely a decorative stylistic device, but an element of a design strategy based on the accumulation of “safe” and pleasant stimuli, intended to strongly influence audiences. As a result, animality is instrumentalized and reduced to an attractive symbol, masking the problem of structural violence under a layer of visual pleasure. I situate this article at the intersection of game studies and critical animal studies, analyzing the aesthetic and ethical implications of these representations. The classic concept of “kinderschema” (Lorenz, 1943) proves insufficient to describe the complexity of these visual forms. The concept of whimsical cuteness (Nenkov & Scott, 2014) becomes a more adequate interpretive category.