W poszukiwaniu siebie. Indywidualne motywy podwieszania ciała praktykowanego współcześnie w Polsce

Abstract

The paper deals with the practice of body suspension, which is one of the forms of body play, initiated and popularized by the Modern Primitive movement. The empirical basis of the paper is the author’s own sociological research focused on the issue of individual motives to practise body suspension. The research sample consisted of people who have experienced body suspension several times ($N = 30$). Since grounded theory methodology was selected as the research strategy, the technique of free-form guided interview was used. The theoretical framework for empirical analyses was demarcated by joint, socio-cultural and at the same individual perspective on body perception, with the latter being the most important because of the chosen research strategy. The following motives for participation of the research subjects in body suspension practice emerged from the collected empirical material: to get to know their own bodies, to overcome the limitations of the body, to exercise the right of ownership of the body, to work with the body, to experience a different state of consciousness, to reach spiritual and corporeal ecstasy, to promote neo-primitivist trend of body suspension. In thus described motives for body suspension, the body appears to be a source of knowledge and experience, place of control, object of ownership, source of pleasure, and above all – the centre of identity.

Artykuł jest poświęcony praktyce podwieszania ciała będącej jedną z form zabawy z ciałem (<i>body play</i>) zainicjowanej i spopularyzowanej przez ruch Modern Primitives (»współczesnych prymitywistów«). Jego empiryczną podstawę stanowią autorskie badania socjologiczne skoncentrowane wokół problematyki indywidualnych motywów praktykowania podwieszania ciała. Grupę badawczą stanowiły osoby mające za sobą wielokrotne doświadczenia z podwieszaniem własnego ciała ($N= 30$). Jako że za strategię prowadzonych badań obrano metodologię teorii ugruntowanej, w ich realizacji posłużono się techniką wywiadu swobodnego ukierunkowanego. Teoretyczną ramę analiz empirycznych wyznaczyła połączona, bo społeczno-kulturowa i zarazem jednostkowa perspektywa patrzenia na ciało, przy czym ta ostatnia – z uwagi na obraną strategię badawczą – pozostawała najważniejsza. W zgromadzonym materiale empirycznym pojawiły się następujące motywy udziału badanych w praktyce podwieszania ciała: poznanie własnego ciała, pokonanie ograniczeń ciała, realizacja prawa własności wobec ciała, praca nad ciałem, doświadczenie odmiennego stanu świadomości, osiągnięcie duchowo-cielesnej ekstazy, promocja neoprymitywistycznego nurtu podwieszania ciała. W tak przedstawionej motywacji podwieszania ciało jawi się jako źródło wiedzy i doświadczenia, miejsce kontroli, obiekt własności, źródło przyjemności, a nade wszystko centrum tożsamości.