Narratywizacja tożsamości poprzez grę. Studium przypadku oparte na projekcie »Tropical America«

Abstract

Artykuł omawia i analizuje projekt edukacyjny zainicjowany i przeprowadzony w latach 2001–2002 przez Jessicę Irish i Juana Devisa w Belmot High School w Los Angeles, którego rezultatem była gra flaszowa zatytułowana <i>Tropical America</i>, do końca 2020 roku dostępna pod adresem https://jessirish.com/tropical/. Sam projekt i będąca jego pokłosiem gra analizowana jest w artykule z kilku różnych perspektyw: jako produkt sytuujący się pomiędzy grą artystyczną i grą zaangażowaną i stanowiący ważny głos drugiej co do wielkości społeczności kulturowej Stanów Zjednoczonych – wciąż słabo reprezentowanej w mediach głównego nurtu; jako realizacja koncepcji widza-aktora, która sprzyja zaangażowaniu odbiorcy, czyniąc go jednocześnie współtwórcą narracji; z perspektywy gry jako nośnika przemocy, która może mieć charakter twórczy i oczyszczający; pod kątem szaty graficznej gry i sposobów reprezentowania Ameryki Środkowej i Południowej pozostającego w opozycji do dominującego w uniwersalnej, a przede wszystkim amerykańskiej kulturze, egzotycyzacji tego obszaru i jego mieszkańców. Poszczególne perspektywy przyjęte w analizie służą do opisania tego, w jaki sposób projekt i gra <i>Tropical America</i> stanowiły nie tylko eksperyment edukacyjny, ale także ważne narzędzie w budowaniu poczucia własnej tożsamości u młodzieży reprezentującej pierwsze pokolenie emigrantów.

The paper present and analyzes an educational project initiated and conducted in 2001-2002 by Jessica Irish and Juan Devis at Belmot High School in Los Angeles, which resulted in a flash game titled <i>Tropical America</i>, available until the end of 2020 at https://jessirish.com/tropical/. The project and the game are analyzed in the article from several different perspectives: as a product situated between art game and serious game and constituting an important voice for the second-largest cultural community in the United States, which is still underrepresented in mainstream media; as an implementation of the spect-actor concept, which fosters audience engagement while simultaneously making them co-creators of the narrative; from the perspective of the game as a vehicle for violence, which can be both creative and cathartic; and in terms of the game’s graphic design and the ways of representing Central and South America, which stands in opposition to the exoticization of this region and its inhabitants that dominates universal, and especially American, culture. The various perspectives adopted in the analysis serve to paint a possibly comprehensive picture of how the <i>Tropical America</i> project and game constituted not only an educational experiment, but also an important tool in building a sense of self-identity among young people representing the first generation of immigrants.