Power challenges for head doctors in maternity hospitals: beyond hegemonic masculinities

Abstract

The article analyses the contexts and practices of head doctors regarding childbirth, whether reproducing or challenging the gender regimes. The research sheds light on men’s practices and representations of masculinities in hospital maternity wards and links the personal practices and structural mechanisms reproducing men’s positions of power in the Czech organization of childbirth. It is based on data from research interviews and the public speeches of senior Czech obstetricians and head doctors of maternity wards (15 in-depth interviews and 3 panel discussions). Two basic topics are taken into detailed consideration when discussing the patterns of men’s practices and their discursive representations: (1) defence of the status quo (compliance with the <i>lege artis</i> approach) in contrast to alternative approaches to childbirth by some head doctors and (2) the living paradox of the hospital setting presented as being a formal institution par excellence, while at the same time being an environment for the very informal, individual authority of head doctors.

Artykuł stanowi analizę kontekstów i praktyk, jakie stosują ordynatorzy szpitali położniczych odnośnie do porodów, skupiając się na praktykach reprodukujących tudzież kwestionujących zastane porządki genderowe. Badania rzucają światło na męskie praktyki i reprezentacje męskości w szpitalach położniczych i wiążą jednostkowe praktyki ze strukturalnymi mechanizmami reprodukującymi specyficzne pozycjonowanie mężczyzn w strukturach władzy w kontekście organizacji porodu w Czechach. Analizy oparte są na danych pochodzących z socjologicznych wywiadów jakościowych oraz publicznych wypowiedziach starszych lekarzy położników oraz ordynatorów oddziałów położniczych (15 pogłębionych wywiadów jakościowych oraz trzy panele dyskusyjne). W artykule skupiono się na dwóch podstawowych problemach dotyczących wzorów męskich praktyk oraz ich dyskursywnej reprezentacji: (1) obrona status quo (uległość wobec <i>lege artis</i>) jako przeciwwaga dla alternatywnych podejść do porodu reprezentowanych przez niektórych ordynatorów oraz (2) paradoks szpitala jako formalnej instytucji par excellence będącej jednocześnie środowiskiem nieformalnej, indywidualnej władzy ordynatorów.