Ludotariat w »Minecrafcie« – socjoekonomiczne rozważania nad rolą gracza we współczesnych trybach dłuższej rozgrywki

Abstract

Niniejsza praca stanowi eksplorację sytuacji ludotariusza – gracza inwestującego bardzo wiele czasu w dany tytuł, jednak niechętnego dokonywaniu mikropłatności – w środowisku administrowanych niezależnie od twórców gry serwerów w grze Minecraft. Źródłem informacji jest autoetnograficzna praca autora, który poprzez uczestnictwo w rozgrywce i za pomocą spisywanych na bieżąco notatek uzyskał perspektywę gracza stojącego na dole drabiny społecznej, posiadającego zatem predyspozycje do realizacji rozgrywki w trybie ludotariusza. Najważniejszymi obserwacjami są: podporządkowanie rozgrywki mechanizmom ekonomicznym oraz fakt, iż nagrody – najczęściej niewymienialna serwerowa waluta, nie równoważą wymaganej do ich uzyskania pracy, powodując kumulację zasobów do wewnątrz: ludotariusz w trakcie owej rozgrywki niczego nie produkuje. Dyskusyjny jest także status posiadanych dóbr, gdyż serwery często są resetowane, by zapobiec nadmiernej inflacji wytrącającej graczy z potrzeby gromadzenia większego kapitału, ergo angażowania się w rozgrywkę. Same serwery są administrowane przez nie w pełni transparentne podmioty, które nierzadko łamią oficjalne wytyczne twórców Minecrafta. Oddolne, indukujące ludotaryzację, środowisko serwerowe nie jest więc w żadnym stopniu lepsze od tych kreowanych odgórnie przez twórców gier. This paper constitutes an exploration of the situation of the ludotarian – a player who invests a great amount of time in a particular game but is reluctant to pay for microtransactions – within the environment of servers in the game Minecraft that are administered independently of the game’s creators. The source of information is the author’s autoethnographic work: through participation in gameplay and by keeping ongoing written notes, the author obtained the perspective of a player positioned at the bottom of the social hierarchy, thus predisposed to engaging in gameplay as the ludotarian. The most important observations are: the subordination of gameplay to economic mechanisms and the fact that rewards – most often a non-transferable in-server currency – do not compensate for the labor required to obtain them, resulting in an inward accumulation of resources: during such gameplay, the ludotarian produces nothing. The status of owned by players goods is also debatable, as servers are often reset to prevent excessive inflation that would discourage players from accumulating greater capital, thus from engaging in gameplay. The servers themselves are administered by not fully transparent entities that frequently violate the official guidelines by Minecraft’s creators. The grassroots server environment, which induces ludotarization, is therefore in no way better than those created by game developers.